© 2016 Jacqueline van Zwieteren. All rights reserved.

Leuk voor later

Als ik al zou kunnen praten dan zou ik haar zeker de waarheid vertellen. Mijn moeder vindt het leuk om mij en mijn iets stevigere zus naakt op de foto te zetten. Ik geef mij echter niet graag bloot. Het voelt kaal en beschamend. Wellicht helpt een pruillip mij.
‘Zo gaat het niet,’ klaagt de fotograaf geïrriteerd.
Zijn harde stem maakt mij haast aan het huilen.
‘Ik zei het je toch?’ zegt mijn vader ongeduldig, ‘Karel is geen kind om lang stil te zitten.’
‘Het is bijna klaar,’ sust mijn moeder opportunistisch. Bijna is een relatief begrip. Voor mij duurt het in ieder geval te lang. Ik heb het koud en mijn zus leunt steeds zwaarder tegen mij aan.
‘Ze plet me,’ wil ik uitroepen. Ik snik.
Op dat moment klikt de fotograaf. De flitser zorgt ervoor dat ik het nu echt op een brullen zet. Godzijdank lijkt mijn vader degene die mij begrijpt. Hij kleedt mij snel aan en wiegt mij warm in zijn armen. Zo is het leven weer goed.
‘Toch jammer dat hij niet lachte,’ gaat mijn moeder door.
‘Voor later? Voor de een of andere schrijfclub?’ mijn vader geeft mij een vette knipoog en ik schater.

~ Fictief verhaal ~

 

Je kunt bovenstaande delen op: Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn
  • 'Write what should not be forgotten.'
    - Isabel Allende

  • Het Verhaal Achter

  • Schrijfactiviteiten

  • Het Verhaal Achter volgen op

    • Facebook
    • Twitter
    • Linkedin
  • Recente blogs

  • Wil je op de hoogte blijven?

Plaats een reactie

Uw e-mail wordt nooit gepubliceerd noch gedeeld. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *

U mag deze HTML-elementen en attributen gebruiken <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*