© 2017 Jacqueline van Zwieteren. All rights reserved.

Betrapt

‘Dat heeft toch niemand door,’ mijn zus Lies haalt energiek haar schouders op, ‘vorig jaar ging het ook goed.’
Ik twijfel. Nergens in de wedstrijdreglementen staat een verbod op dat wat wij gaan doen. Toch voelt het oneerlijk. Ik houd me altijd aan de regels. Lies een broek en trui aan laten trekken van vader; is dat wel geoorloofd?
‘Mooi,’ ze straalt bij het vastknopen van de stropdas, ‘ik ben er klaar voor.’
‘Die pieken,’ ik wijs naar papa’s muts, ‘weg ermee.’

Bij de ijsbaan komt Lies direct in beweging. Misschien heeft ze toch gelijk. Haar lichaam is grof, haar bewegingen wild. Bij het remmen spatten kleine stukjes ijs in het rond. In het voorbijgaan trekt ze me de baan op.

Eenmaal aan de beurt, vergeet ik de omgeving. De muziek schalt uit de luidsprekers en ik voel me de koningin van het bal als we synchroon bewegen over het gladde ijs. Lies lift mij waardig boven haar hoofd en kort daarna maak ik de perfecte pirouette. We sluiten af met een halve cirkel op één schaats en dan weet ik dat we betrapt zijn. Daar aan de kant, hoor ik het: ‘Wie doet er nou zulke stomme kleren aan?’

~ Fictief verhaal ~

 

 

Je kunt bovenstaande delen op: Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn
  • 'Write what should not be forgotten.'
    - Isabel Allende

  • Het Verhaal Achter

  • Schrijfactiviteiten

  • Het Verhaal Achter volgen op

    • Facebook
    • Twitter
    • Linkedin
  • Recente blogs

  • Wil je op de hoogte blijven?

Plaats een reactie

Uw e-mail wordt nooit gepubliceerd noch gedeeld. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *

U mag deze HTML-elementen en attributen gebruiken <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*